Εις τας προγραμματικός του δηλώσεις, τον Ιανουάριον του 1964, ο Πρόεδρος της Κυβερνήσεως κ. Γ. Παπανδρέου υπεγράμμισεν ότι

ο Ελληνικός Λαός αγωνιά δια την τύχην των αδελφών του της Βορείου Ηπείρου. Η Κυβέρνησις θα αναζήτηση, ειρηνικώς, πάντα τρόπον προς εξαοφάλισιν των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των αδελφών μας.

Η θέσις αυτή είναι συνεπής προς όσα ανέπτυξεν ο αρχη­γός του Κέντρου, προ τετραετίας, ενώπιον της εθνικής αντι­προσωπείας:

Το θέμα της Βορείου Ηπείρου έχει δυο κεφάλαια: Της εδαφικής διεκδικήσεως και της προστασίας των πληθυ­σμών. Το πρώτον είναι πάγιον, διεθνώς εκκρεμές, ενώπιον των τεσσάρων Υπουργών των Εξωτερικών. Πότε, εις ποίον χρόνον, με ποίον τρόπον θα είναι δυνατόν να επιδιωχθή, η Ιστορία θα κρίνη. Εκείνο πάντως το οποίον οφείλουν αι Ελληνικαί Κυβερνήσεις να γνωρίζουν είναι ότι το θέμα υφίσταται. Και εκείνο το οποίον απαγορεύεται εις τον αιώ­να είναι, δι* οιονδήποτε λόγον, η απάρνησις του αιτήμα­τος... Αλλά εκτός αυτής της εθνικής διεκδικήσεως, υπάρχει επίσης και το άλλο, το καθημερινό, το επείγον θέμα, η προ­στασία του πληθυσμού της Βορείου Ηπείρου, η προστασία της ζωής, της τιμής, της ελευθερίας του. Εις αυτό το ση μείον έχομεν χρέος να διεξαγάγωμεν καθημερινώς αγώνα. Οι μάρτυρες αδελφοί μας ζητούν απ' τη μητέρα πατρίδα μίαν συνεχή στοργικήν συμπαραστασιν, διότι ζουν υπό το κρά­τος αφόρητου τυραννίας* και αυτήν την στοργήν οφείλομεν να τους παρασχωμεν.