Η Ελλάς έχει χαράξει ως πολιτικήν της την διατήρησιν ομαλών σχέσεων με τας Βαλκανικός χώρας, ανεξαρτήτως πολιτικού και κοινωνικού καθεστώτος, υπό τον όρον του αμοιβαίου σεβασμού, της αξιοπρέπειας και των συμφερόντων εκάστου μέρους αφ' ενός και της μη αναμίξεως εις τα εσωτερικά, αφ' ετέρου. Όπως είμεθα σύμμαχοι με την Δΰσιν

- ετόνισεν ενώπιον της Βουλής ο Πρόεδρος της Κυβερνήσεως Γ. Παπανδρέου -

επιθυμουμεν επίσης να είμεθα φίλοι με την Ανατολήν, με τας χώρας του Ανατολικοΰ Συνασπισμού. Και επιθυμουμεν να αναπτυξωμεν και τας οικονομικός και τας πολιτιστικός σχέσεις μας. Ήδη αι εμπορικαί μας ανταλλαγαί με τον Ανατολικόν Συνασπισμόν είναι υψηλότεροι πάσης άλλης χώρας της Δύσεως και η Κυβέρνηση επιθυμεί και πιστεύει ευρυτέραν επέκτασιν.

Κατά τον Ιούλιον του 1964 αι ελληνικοί προσδοκίαι εδικαιώθηκαν σημαντικώς δια της ελληνοβουλγαρικής συμφωνίας, ήτις εχαιρετίσθη εκ μέρους του Υπουργείου Εξωτερικών ως ιστορική καμπή εις τας σχέσεις μεταξύ των δυο κρατών και διά των εν Αθήναις ελληνορουμανικών συνομιλιών. Αι διακρατικές σχέσεις της Ελλάδος με τας Λαϊκός Δημοκρατίας είναι σήμερον ικανοποιητικοί, με οταθεράν πορείαν προς περαιτέρω βελτίωσιν, εις την οποίαν συμβάλλει η ανοικτή των εκδήλωσις υπέρ της αυτοδιαθέσεως του Κυπριακού Λαού. Η δίνη του Κυπριακού έθεσε προς το παρόν εις το Αρχείον, ένα άλλο εθνικόν θέμα, το Βορειηπειρωτικόν, το οποίον έχει μεταπολεμικώς εμπλακεί εις την συνεχιζομένην «εμπόλεμον κατάστασιν» μεταξύ Ελλάδος και Αλβανίας. Εκ της ανατομίας του Βορειοηπειρωτικού, που ακολουθεί, συνάγεται ότι ο τερματισμός της «εμπολέμου καταστάσεως» επεδιώχθη κατ' επανάληψιν από την Ελλάδα και προσέκρουσε εις την αγρίαν αδιαλλαξίαν των Τιράνων.